راهِ کوچ

سروده‌ی ترکمن‌آیدیم

بیز
گؤچۆڭ نسلی؛
آیاق ایزیمیز
توپراقدا
تیز اؤچیر،
یؤنه آیدیمیمیز
اؤچمز.

هالیت نبینیڭ داشلاری
هنیزم
گۆنه یۆزلنیپ
دیکلیپ دور،
ادیل
ایندی هیچ کیمیڭ
آغزینا آلمایان
آتلاریڭ قاراوولی یالی.

نیره گیتسک،
دوتاری
چؤرکدن اؤڭ
یۆکه سالیاردیق؛
سببی بیلیردیک:
آدام
چؤرکسیز بیرنچه گۆن یاشار،
آیدیمسیز
بیر گۆنم یاشاماز.

ترجمه

ما
از نسلِ رفتنیم؛
ردِ پامان
روی خاک
زود پاک می‌شود،
اما آوازمان
نه.

سنگ‌های تپه‌ی خالد نبی
هنوز
رو به آفتاب
ایستاده‌اند،
انگار
نگهبانِ نام‌هایی‌اند
که کسی
دیگر به زبان نمی‌آورد.

هر جا رفتیم
دوتار را
پیش از نان
در بار گذاشتیم؛
چون می‌دانستیم
آدم
بی‌نان چند روز زنده می‌ماند،
بی‌آواز
هیچ.