گُلِ فرش
سروده‌ی ترکمن‌آیدیم
اجم
گیجلر یۆپ بیلن گۆرلشیردی؛
دۆوۆن-دۆوۆن،
قیزیل-قیزیل،
داڭ آتیانچا
هانادا بیر گۆل آچیلیاردی،
هیچ بیر باغدا یوق گۆل.
اول آیدیاردی:
«هر گؤل
یۆرگینی
یره یازان
بیر تیرنیڭ آدیدیر.»
ایندی
هر گزک یالاڭایاق
اؤیۆمیزیڭ هالیسینیڭ اۆستۆندن یؤرنیمده،
آیاغیمی یوواشجا باسیارین؛
بیردن
یۆپلریڭ اوقوسینی
بوزایمایین دیییپ.
ترجمه
مادرم
شب‌ها با نخ حرف می‌زد؛
گره به گره،
سرخ به سرخ،
تا صبح
گلی بر دار می‌نشست
که هیچ باغی نداشت.
می‌گفت:
«هر گُل
نامِ طایفه‌ای است
که دلش را
روی زمین پهن کرده.»
حالا
هر بار که پا برهنه
روی فرشِ خانه راه می‌روم،
آهسته‌تر قدم برمی‌دارم؛
نکند
خوابِ نخ‌ها را
بیدار کنم.