بخشی
سروده‌ی ترکمن‌آیدیم
قوجا باغشی
گؤزلرینی یومیار،
دسسان بولسا
بوقورداغیندان
کؤنه بیر دریا یالی
آقیپ چیقیار.
باتیرلار
اونوڭ سسینیڭ ایچیندن
آت مۆنۆپ
گچیپ گیدیر؛
آشیقلار
آیدیمیڭ ایکینجی بندینده
بیری-بیرینی تاپیار.
بیز
اونوڭ داشیندا اوتوریاریس
دمیمیزی چیقارمان،
سوڭقی کیریشه چنلی
بیلمیریس:
بو سس
اوندانمی،
یا-دا اونوڭ ایزینداقی مۆڭ ییلدانمی.
ترجمه
پیرمرد
چشم‌هایش را می‌بندد
و قصه
از گلویش
مثل رودی قدیمی
بیرون می‌ریزد.
قهرمان‌ها
از میانِ صدایش
سوار بر اسب
عبور می‌کنند؛
عاشق‌ها
در بندِ دومِ آواز
یکدیگر را پیدا می‌کنند.
ما
دورش نشسته‌ایم
بی‌آنکه نفس بکشیم،
و تا آخرین سیم
نمی‌فهمیم
این صدا
از او بود
یا از هزار سالِ پشتِ سرش.